اخلاق سیاسی - بخش اول

بسمه تعالی


اخلاق سیاسی


در آستانه ورود به ایام انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی هستیم یکی از مهمترین مسائلی که در این روزهای با نشاط و پرتحرک باید مورد توجه همگان بویژه نامزدهای انتخابات و هواداران
و طرفداران آنها و نیز احزاب و گروهها و فعالان سیاسی باشد رعایت اخلاق اسلامی و انصاف و عدالت در تمامی جوانب و مواضع است، رعایت اخلاق اسلامی در نظام و جامعه اسلامی در عرصه سیاست یکی از امور لازم و واجب است، گفتمان و عمل و کردار و رفتار اهل سیاست،باید براساس اخلاق اسلامی باشد ، این امر خود یکی از عوامل اقبال عمومی به بحث کلی انتخابات و نیز اقبال به نامزدی است که به موضوع اخلاق اسلامی توجه می کند ،در این عرصه که زمانی کوتاه هم خواهد بود می توان خلق و خوی جامعه را به تکامل سوق داد چراکه مولای متقیان علی (ع) فرمودند:

الناس بامرائهم الشبه منهم بآبائهم : مردم (در خلق و خوی ) به حاکمان خویش شبیه ترند تا به پدرانشان، رعایت اخلاق اسلامی توسط نامزدهای انتخاباتی که از نخبگان و فعالان جامعه محسوب می گردند تأثیرش بسیار عمیق است و می تواند برای جامعه اسلامی امیدآفرین و تعالی بخش باشد اینست که فرموده اند:

الناس علی دین ملوکهم

تقوای سیاسی:

در این میدان که میدانی برای آزمایش افراد است کسانی عاقبت به خیر می شوند که تقوای سیاسی را رعایت کنند زیرا : خدای متعال عاقبت خیر را متعلق به تقوا پیشگان دانسته اند «و العاقبه للمتقین » 
جامعه عملکرد،کردار،گفتار و رفتار اهل سیاست را می بیند و به قضاوت می نشیند و اگر تشخیص دهد که فردی در حرف و ادعای خود صادق نیست از او اجتناب و دوری میکند زیرا کسی که اهل تقوای سیاسی نباشد و در مسئله سیاست تقوا نداشته باشد و به تعبیر دیگر تقوای سیاسی نداشته باشد به راحتی ارزشهای دینی را زیر پا می گذارد و زیر پا گذاشتن ارزشها همان و طرد و به حاشیه رفتن همان.
بدیهی است لازمه کار سیاسی مؤثر تهذیب ،تقوا و پاکی است،پاکی در بیان و عمل ، پاکی در اندیشه و کردار ،پاکی در آشکار و پنهان و سیاستمدار و نامزد انتخاباتی و مبلغین او که به این شاخصه های اخلاقی توجه نداشته باشند در جامعه اسلامی جایی ندارند و در واقع باید تیغ سیاست از اینگونه افراد ستانده شود زیرا اینگونه افراد اگر به جایگاه قدرت سیاسی دست یابند جامعه را به ورطه انحراف ،گمراهی ،بداخلاقی و ناهنجاری می کشانند و مانع بزرگی برای رشد و تکامل جامعه بوجود می آورند کمااینکه خود مانع رشد خود و دیگران خواهند بود.
امام (ره) فرمودند: دیانت ما عین سیاست ماست و سیاست ما عین دیانت ماست.

با این فرمایش یک سیاستمدار و کسیکه خود را نامزد انتخاب برای مجلس اسلامی می کند باید در سخن گفتن ،موضع گرفتن ،پیگیری امور و در معرفی خود به مردم خود را در محضر الهی دانسته و خود را در محضر خدا پاسخگو بداند مگر نه اینست که :
« عالم محضر خداست» اگر چنین اندیشیده شود همه اقدامات او و قدم هایی که برمیدارد مؤثر و در راه اصلاح منطقه و حوزه انتخابیه و کشور و ملت و نظام اسلامی خواهد بود.
مقام معظم رهبری مدظله العالی فرمودند : تقوای سیاسی یعنی هر کس که در کار سیاست است،سعی کند با مسائل سیاسی صادقانه و دردمندانه و از روی دلسوزی برخورد کند ،سیاست به معنای پشت هم اندازی و فریب و دروغ گفتن به افکار عمومی مردم ،مطلوب اسلام نیست ( دیدار با ستادهای نماز جمعه سال 1381)
و هم ایشان فرموده اند : ما احتیاج داریم به صفا،احتیاج داریم به یکرنگی ،احتیاج داریم به روح اخوت و برادری،احتیاج داریم به اینکه هر انسانی در جامعه مان نسبت به همسایگان خودش در خانه ، در محل کسب ، در خیابان احساس امنیت کند و خود را در امان بداند ، احساس ناامنی نکند ،... اینها باید به صورت خصال ملی در بیاید ،ترحم کردن به یکدیگر ، امید به آینده ،تزریق امید به دیگران ، اینها خصوصیاتی است که اگر در ملت باشد آن ملت راه تکامل را خوب می پیماید.(20/6/88)
به واقع اگر امور مورد عنایت ولی امر مسلمین مورد توجه اصحاب سیاست و طرفداران آنها باشد به خودی خود تقوای سیاسی حاصل میگردد و اخلاق سیاسی تأمین می شود ، لذا همه و همه باید متوجه صفا و صمیمیت ،یکرنگی و اخوت ،انصاف و رحم و مروت و امید آفرینی در جامعه باشند و گفتار و رفتارشان را بر این مبنا پایه گذاری نمایند.
تقوای سیاسی اینست که هریک از نامزدها و طرفداران آنان به اثبات توانمندیهای خود بپردازند و برنامه های خود را در مجامع مردمی مطرح نمایند که البته در این امر هم باید آنچه حق است عنوان شود نه زیاد و نه کم.
نظری به آنچه در دوره های گذشته با آن روبه رو بوده ایم به ما می گوید که برخی از افرادیکه وارد عرصه انتخابات می شوند و نیز برخی از پیروان و هواداران و همراهان آنان درک صحیح و هیچ گونه درکی از مفاهیم سیاسی اسلام نداشته و ندارند و و آنچه آنان به نام اسلام و اخلاق عمل کرده اند جز مفسده به دنبال نداشته است والا هریک به دنبال اثبات خود بودند و خوبیها و بدیهای خود را با هم می گفتند و از آنان اغراق و خود بزرگنمایی و ... دیده نمیشد و برای حذف رقیب نیز به رذائل اخلاقی و بداخلاقی های سیاسی وارد نمیشدند که ورود نامزدها به بداخلاقی سیاسی مردم را به ارکان نظام اسلامی بدبین و بی اعتماد میکند و این بی اعتمادی و بداخلاقی سیاسی به سود هیچکس نخواهد بود و نیز پیامدهای بداخلاقی های سیاسی پاک کردنی نیز نمیباشد و قابل تکذیب نیز نبوده و به قول معروف آب ریخته را نمیشود جمع کرد و آب رفته را نمیتوان به جوی بازگرداند.
علی (ع) در نامه 12 نهج البلاغه می فرمایند : از خدایی بترس که ناچار او را ملاقات خواهی کرد و سرانجامی جز حاضر شدن در پیشگاه او نداری.
این تعبیر بلند مولای متقیان معیار کلی تقوا در بعد شخصی و سیاسی است و بدین معنی است که انسان سیاستمدار برای بدست آوردن و به کار بستن کامل علم و تجربه و بهره برداری از استعدادهای خدادادی خود در جهت رساندن جامعه به کمال مطلوب تقوای الهی را در همه مراحل فکری و اجرایی به کار می بندد.این تقوا موجب می شود که شخص همه استعدادها و تجارب و تمام تلاش خویش را برای اصلاح امور جامعه به کار گیرد و از هر فکر و تصمیم و کاری که به جامعه ضرر برساند پرهیز می نماید.
لذا جز به حق و عدل و انصاف وارد نخواهد شد و برای رسیدن به رأی مردم از هر ابزاری استفاده نخواهد کرد بلکه از ابزاری بهره خواهد جست که به قداست هدف باشند.
در یک جمله کوتاه تقوای سیاسی یعنی : انسان در میدان سیاست صادقانه و خالصانه عمل کند.
و این امر «تقوا پیشگی سیاسی» نتیجه اش پیشگیری از انحراف و آسان سازی شرایط سخت خواهد بود که خدای متعال در قرآن فرمودند:

و من یتق ا... یجعل له مخرجاً

و من یتق ا... یجعل له من امره یسراً 

------------------------
ادامه دارد ...

اول    قبل    بعد    آخر